Hey lieve lezers 1-3-19

Dus… Daar ben ik weer. Er is even radiostilte geweest rondom mijn blog en instagram. Waarom? Nou ik zat weer in de verwerkingskliniek. De laatste vier weken afmaken.

En nu zit ik weer hier… Wat betekent dat dan? Ben ik nu ‘genezen’? Uhmmm. Helaas niet. Ik heb nog steeds CPTSS, ik heb nog steeds onverwerkte trauma’s. Ik ben nog steeds elke dag in strijd tegen mezelf. Met de monsters in mijn hoofd, die alles proberen te doen om me maar weer in oude patronen te leiden. Ondanks dat vele dingen niet verandert lijken is er wel weer veel gebeurt. Ik ben weer een stukje sterker geworden. Durf steeds vaker iets te zeggen tegen mijn innerlijke demonen.

Maar wat nu…? Ik zit nu eerst in het nazorgtraject. Elke maandag kom ik met mensen samen die het traject ook doorlopen hebben. We praten met elkaar en proberen te helpen wanneer iemand ergens tegen aan loopt.

Na het nazorgtraject word ik naar een andere zorginstelling doorverwezen, omdat ik schematherapie ga doen en dat kunnen ze me hier niet bieden. Voor of na schematherapie ga ik ook nog verder met EMDR. Iets waar ik nu al tegen op zie. Een zeer effectieve behandelmethode, maar ook **** zwaar.

Nu eerst thuis alles weer op een rijtje krijgen. Zorgen dat ik me thuis weer veilig voel en ook weer naar buiten durf. Gelukkig heb ik daarvoor een maatje gekregen die me daarmee gaat helpen. Mijn heuse eigen ‘therapiehond’.

Elsa

Elsa is een Franse Bulldog van vijf jaar, met chronisch aandachtstekort. We hebben haar nog maar een paar dagen, maar we zijn al heel erg close. Hoe helpt Elsa me? Ze gaat in en om huis eigenlijk constant met me mee. Heb ik een paniekaanval dan kruipt ze op schoot, springt ze tegen me op of likt ze me. Waar ik voorheen niet eens alleen boven durfde te zijn, spenderen we nu samen heerlijke uurtjes in mijn boekenkamer.